Vreemde smetten

Mijn oudste zoon sluipt gesluierd als een Toeareg door het huis, zich met hand en tand verzettend tegen ontmaskeringspogingen door zijn broertje dat denkt dat ze spookje spelen. Het liefst blijft hij in zijn kamer met de deur op slot.
Mijn verzekering dat waterpokken ècht niet zo weerzinwekkend zijn, hij er helemaal niet raar uitziet en ik hem trouwens nog steeds lief zou vinden als hij groene schubben en een gevorkte staart kreeg, is voorlopig aan dovemansoren gericht.

Zijn zus is alweer twee dagen naar school geweest. Ze heeft de waterpokken en de naadloos volgende buikgriep bleekjes overleefd en draagt in alle zakken fotokopieën van de verplichte doktersverklaring mee. Met malattie infettive kun je tenslotte niet voorzichtig genoeg zijn, want voor je het weet komen kinderen massaal naar school met vliegende tering, lepra of builenpest.
(Dat haar broertje blijmoedig in haar kielzog meeschuift met een heel verdacht puistje onder zijn neus, wijt ik desgevraagd aan een overdosis salame op een onlangs door overvloedig braken geleegde maag. Daar kom ik tot dusver goed mee weg.)

Intussen ben ik aan het hoesten, het gezinshoofd aan het rochelen, en transpireren we elkaar 's nachts beurtelings uit de slaap. Dat leidt dan tot fluisterend bekvechten en verwensingen in gebarentaal, want we zijn allebei zo goed als stemloos.

Tja. Met goede moed voorwaarts. Heeft er nog iemand een hoofdluis gezien, de laatste tijd?

Op de vlakte

Trouw nóóit een Italiaan.

Als het dan toch zo nodig moet, neem dan een Toscaan. Of een Liguriër. Een Romein desnoods, of een Milanees, als je van grote steden houdt. Maar houd die jongens van de vlakte van je lijf.

Ik heb een Italiaan zonder schilderachtige vergezichten. Geen glooiende landschappen met eeuwenoude olijfbomen, geen ommuurde stadjes op heuveltoppen of zelfs maar uitzicht op een azuren baai. Ik moet het doen met greppels en sloten, ruige worsten, zware klei en Lambrusco.

Rond mijn huis strekt zich de pianura uit, beklemmend vlak, waar de horizon het altijd verliest van de hardnekkige nevel waaraan dit vochtige land zo rijk is. Om dit landschap te beminnen, moet je er zijn opgegroeid. En dan nog.
De winters zijn hier mistig en modderig, de zomers heet en en vaak ondraaglijk drukkend, met onweersbuien van bijbelse proporties als enig soelaas.

Maar... er zijn die paar weken in de lente of de nazomer, dat alles opklaart en wegtrekt, de hemel hoog en blauw is, en alles nog best meevalt, als je het goed bekijkt. In de verte kun je de Apennijnen duidelijk zien liggen.


Het wordt avond. Onder de bloeiende acacia's op het erf kijken we een beetje naar de vleermuizen en onze borghetto, die eens een bouwval was.


En het nietsdoen is zoet.

Rode uien

Een keukenprinses ben ik niet, maar dat ligt aan de omstandigheden.

Toen ik nog jong, wild en onverantwoordelijk was, bewerkte ik een miniem keukenhoekje met een aanrecht van een decimeter in het vierkant, dat al eivol was als ik een botermesje of een whiskyglas liet slingeren. Bijgevolg was er nooit plaats om te koken en móest ik uit armoe wel buiten de deur gaan eten. Wonen in de binnenstad was dus erg handig. Proeven kan ik trouwens nog steeds als de beste.

Dat komt in Italië goed uit, want mensen willen je hier vaak dingen laten proeven. De ravioli van de buurvrouw, de wijn van haar man, de salame van de buurman verderop, de tortellini van de moeder van het schoolvriendje, de taarten die alle oma's van het dorp in het groot produceren. Kook daar maar eens tegenop.

Dus waarom zelf pasta maken? De verse deegwaren worden vanzelf aangedragen en zijn anders voor een appel en een ei (en van beide heb ik toevallig een overvloed) te krijgen.

Toch, om als hoofd van een plattelandshuishouding een béétje mee te tellen, moet je beschikken over een specialiteit. Na wat magere succesjes geboekt te hebben met erwtensoep, speculaas, babi ketjap en natuurlijk wentelteefjes, heb ik een meesterzet gedaan.

Confituur! Authentiek Italiaanse, maar dan iets wat híer in de buurt niemand maakt: marmellata di cipolle rosse (recept na de jump). Een kind kan de was doen, en potjes met inmaak zijn zo handig om weg te geven en mijn lokale reputatie een beetje op te krikken.

Maar mijn echtgenoot heeft 'relatiegeschenk' iets anders opgevat dan ik bedoelde en heeft, op twee na, alle potjes uienjam persoonlijk en zorgvuldig leeggelikt.



Ik denk dat hij van me houdt.

Moedertong

Ik kan me de scène levendig voorstellen:

Oud en der dagen zat lig ik te zieltogen op mijn sterfbed.

Met mijn laatste krachten en allerlaatste vonkje bewustzijn steun ik:

"Kinderen, ik heb jullie allemaal innig liefgehad. Ik vraag vergeving voor wat ik jegens jullie mocht hebben misdaan. De kist met goud is begraven onder de laatste pereboom in de derde rij. Ik zegen jullie."

En terwijl ik mijn laatste adem uitblaas, kijken mijn inmiddels middelbare en armlastige (tja, in Italië blijven hangen, de sukkels) kinderen elkaar vertwijfeld aan en roepen:

"Come? Cosa?"


Ik hecht dus sterk aan een tweetalige opvoeding.

Traffico

Nog iets dat ik dacht te weten over Italianen: ze rijden als gekken. Maar zoals bij alle vooroordelen blijkt dat in werkelijkheid net iets genuanceerder te liggen. Na jaren van veldstudie heb ik vastgesteld dat Italianen onmiskenbaar als Italianen rijden.

De duurbeklede zakenman die hands full telefoneert bij tweehonderd en een inhaalmanoeuvre, in een bocht. De vadsige trucker die in fondo de kwaadste niet is. De verbitterde dame van zekere leeftijd die principieel voor niemand uitwijkt (des te onbuigzamer als het een non betreft). De negentigjarige die - letterlijk - doof en blind is voor de toeterende file in zijn kielzog van twintig kilometer per uur. De tweewielige wespen die altijd rechts inhalen als je net wilde afslaan, en de fietser die, kennelijk levensmoe, je zonder licht of reflector in het aardedonker op een provinciale weg de stuipen op het lijf jaagt.

En dat raast en reest allemaal van 's morgens vroeg tot 's avonds laat over gebrekkig geplaveide eenbaanswegen, rakelings langs rijen potige platanen die al eeuwenlang niet meegeven. Allemaal met een opmerkelijke doodsverachting en een klaarblijkelijk onverwoestbaar vertrouwen in de goede afloop.

Misschien is het iets rooms. Van hogerhand wordt bepaald of en hoe je vergaat, en sporadisch kerkbezoek en af en toe een schietgebedje ontslaan je verder van elke eigen verantwoordelijkheid voor je lot.
Of misschien is het de politiek. Van hogerhand wordt bepaald dat de wereld een onbegrijpelijke warwinkel is, het overleven van de talloze obstakels een kwestie van geluk, en persoonlijke invloed nihil. Beide lijken te leiden tot een zuidelijk fatalisme waar wij noorderlingen maar moeilijk aan kunnen wennen.

Hoe het ook zij, ik moet wel. Ik ben indertijd zonder rijbevoegdheid naar Italië gekomen en heb die hier, na enige bureaucratische worstelingen, voor het eerst verworven. Na een ietwat lachwekkend theorie-examen, drie rijlessen van een half uur en tien minuten afrijden, werd mij ter plekke - ecco! - een kant en klaar Italiaans rijbewijs uitgereikt.

Ik was de rest van de dag geweldig opgewonden, maar dat had met dat rijbewijs niets te maken. Ik had die ochtend juist een zwangerschapstest gedaan, en je begrijpt, enfin.

Bovendien was ik jarig en had mijn landman wéér geen offer in cadeauverpakking gebracht.

Maar daar kunnen de Italianen niets aan doen. Dat ligt gewoon aan hem.

Hallo wereld

Héél kort geleden was er eens een importplattelandsmoeder met nauwelijks andere contacten dan een drietal handenbindertjes, de bejaarde buurvrouw en de postbode - maar dat was steeds een andere, dus van een betekenisvolle band kon geen sprake zijn.

Op een bijzonder benauwende dag bedacht zij dat er blogs bestaan, op het internet, en dat mensen daar dus schrijven over wat hen zoal bezighoudt, en dat dat misschien best leuk is. En zij wierp zich halsoverkop in een weblog en zie: het wàs leuk.

Vooral toen door het ingrijpen van een goede fee het verkeer ineens drastisch toenam.

En toen raakte de IPM een beetje in - niet geheel onprettige - verwarring. Zó veel nieuwe stemmen en gezichten en zó veel aandacht, dat was ze al lang niet meer gewend. Maar haar hart werd van dankbaarheid vervuld.

Dus: bedankt voor al die aardige reacties. Ze doen me wat.

Tot dusver

Tof hee, dat bloggen. Het is net of ik weer eigenhandig de schoolkrant mag volschrijven. Verhaaltje hier, bladvullinkje daar, en een dichterlijke dinsdag om mijn gefantaseerde (is daar iemand?) publiek wekelijks een draakje in de maag te splitsen. Macht!

Ik heb er dus nog wel zin in. Maar wat moet ik schrijven om jullie (hallo?) aan mij te binden te plezieren? Ik ben de beroerdste niet. Commentaar en suggesties zijn meer dan welkom. En dat brengt mij op het volgende:

Wie weet hoe ik van die k-woordherkenning afkom? Volgens de help staat die optie onder Instellingen>Berichten en reacties. Maar ik zweer je, hij staat er niet. Echt niet. Wat nu? Suggesties héél graag in een reactie of, als die captcha onoverkomelijk blijkt, naar bastabimbi op hotmail punt com.

Ik dank u voor uw aandacht.