Ooit

Naar het schijnt was ik als kind tamelijk veelbelovend. Dat was natuurlijk al helemaal fout.

Want belofte maakt schuld en schulden moet je niet hebben, om nog maar te zwijgen van schuldgevoel. En voor inlossen heb ik helaas niet zo'n aanleg. Mijn verontschuldiging is dat al dat beloven een beetje buiten mij omging en ik toen nog ruimschoots minderjarig was. Maar toch, het zit me nog steeds niet altijd lekker.

Deze melancholiekerieën kwamen herhaaldelijk bij me op toen ik onlangs mijn geboorteland bezocht.

Ik heb op een terras gezeten in de grote stad A, waar ik schoolging en in principe ooit nog tot grote daden in staat was. Ik heb ook op een terras (wat zeg ik, drie verschillende terrassen) gezeten in de grote stad U, waar ik er indertijd als prille volwassene, op soms tamelijk flamboyante wijze, alles aan heb gedaan om de wereld van mijn gebrek aan kredietwaardigheid te overtuigen.

Ik zag mezelf zitten: een wat onordelijk middelbaar meisje in kleren van vijftien jaar geleden (die gelukkig nog passen, dat dan weer wel), met te jeugdig, te lang, te slordig haar en een merkwaardige verlegenheid tegenover het bedienend personeel. Na tien jaar Povlakte en voortplanting een echt provinciaaltje, dat last had van de herrie en de drukte en in de war raakte van al die winkels overal. En ik besefte dat niemand nog een belofte in mij ziet.


Ik heb maar een leesbril gekocht.

Zonnet

Vandaag zijn de geluiden heel ver weg.
Verbazend licht is nu dit ijl bestaan.
Het geeft niet wat ik denk of wat ik zeg;
de geest is in het lichaam opgegaan.

Geloof maar alles wat je wilt geloven,
vandaag is elke godsdienst even goed.
Alle zegen komt nog steeds van boven -
ik proef de endorfine in mijn bloed.

Wat ter wereld valt er nog te willen?
Mijn leden voelen aangenaam als lood,
met ogen dicht is al het lichte rood.

(Een koele windvlaag doet me even rillen,
ik voel mijn huid een ogenblik verkillen
en twee seconden denk ik aan de dood.)




Uit de zeer oude doos: bouwjaar 1988. Ik wens u een zo zonnig mogelijk weekend.

Weer kip

Onze kip is weer broeds en daarom sinds een paar dagen weer dé kip, ook al lopen er nog een paar andere hennen rond. We kennen haar als een wakker kreng van een beest met een fel karakter, maar nu zit ze, in volledige overgave aan haar gewijzigde hormoonhuishouding, roerloos op vier eieren en een pingpongbal. Haar oogjes zijn ineens zacht, mild en dom. Je kunt haar zó aan haar staart een stukje oplichten om te kijken wat eronder zit, en dan knort ze alleen een beetje.

Ja, mevrouw. Die voortplanting weet wat.

Zelf heb ik de eerste vijf jaar in dit dorp doorgebracht in een mist van zwangerschapshormonen en slaapgebrek, die mijn brein en persoonlijkheid voor minstens tweederde hebben weggevreten. Ik zat wezenloos op de bank in een staat van algemene desoriëntatie, stompzinnig broedend in een onbegrijpelijke wereld. In die tijd ben ik tot de vage overtuiging gekomen dat alle Italianen op elkaar lijken, alleen al omdat ze allemaal Italiaans spreken en in Italië wonen, en dat het mij dus niet aan te rekenen viel dat ik ze niet uit elkaar kon houden.

De passanten moeten wel gedacht hebben dat mijn man een wat achterlijke buitenlandse uit de ratrace had gered, als ik ze lichtelijk lallend te woord stond. Ik herinner me nog nét een alleraardigste kerel (die de nieuwe buurman bleek te zijn), voornamelijk omdat hij vertelde dat zijn vrouw uit België kwam. 'O, lleuk', dacht ik daas. Dus toen er weer iemand langskwam met een Belgische echtgenote zei mijn hoofd 'klik' en meldde ik enthousiast dat mijn buren óók...

Nou ja, u begrijpt het wel. Sneller dan ik, waarschijnlijk.

Hoe bevalt Italië?

Nou, weinig. En met kennelijke tegenzin. Het geboortecijfer in Italië is, zoals bekend, een van de laagste ter wereld - mijn bijdrage heeft daar geen significante verbetering in kunnen brengen. Het aantal keizersnedes beloopt zo'n beetje de helft van alle bevallingen, en vrijwel alle vriendjes van mijn talrijk kroost zijn enig kind.

Helemaal onbegrijpelijk is dat niet.

Kinderen zijn ontzettend duur. In een land waar de kosten van levensonderhoud op minstens hetzelfde niveau liggen als in Nederland maar het modale salaris ongeveer de helft bedraagt, waar kinderbijslag niet bestaat en basisbeurzen onbekend zijn, en waar je tot pakweg je vijftigste geen kans maakt op een vast contract en dus ook niet op een hypotheek, neemt de bevolking de voorschriften van het Vaticaan maar niet al te letterlijk. Zelfs vrome gelovigen zijn wel wijzer.

Het krijgen van kinderen is ook een erg medische toestand, misschien omdat vrouwen pas erg laat aan hun eerste - en enige - zwangerschap beginnen. Een zwangere vrouw staat per definitie onder controle van een gynaecoloog, met echo's alsof het niet opkan, en thuisbevallingen zijn exotische waaghalzerij. Ik heb trouwens ergens gelezen dat veel Italiaanse artsen graag keizersnedes uitvoeren, want dat hoeft niet 's nachts en levert ze een stuk meer op dan een natuurlijke bevalling. Het klinkt plausibel.

Op basis van mijn eigen eerste parto heb ik daarnaast de theorie ontwikkeld dat veel vrouwen na zo'n avontuur het verder maar liever voor gezien houden. (Waarschuwing: niet verder lezen als u moeite heeft met minder plezierige ziekenhuisscènes of klagende moeders.)

Pronto!

Toen ik hier indertijd verzeilde, sprak ik zo goed als geen Italiaans. Ik kon al wel buongiorno! roepen en een cappuccino bestellen, maar veel dieper groef het niet. Met Engels kom je hier niet ver. Dat was best lastig, en een beetje eenzaam.

Ik heb talloze etentjes uitgezeten waarbij ik conversatiegewijs geheel buitenspel stond, en de tijd stug grijnzend doodde met nog maar een hapje van dit en een slokje van dat (gelukkig had ik toen nog geen rijbewijs). Toen ik genoeg idioom had opgepikt om, heel voorzichtig, óók eens een zinnetje bij te dragen, viel iedereen stil - om vervolgens paniekerig aan mijn oppasser te vragen: 'Cos'ha detto? Wat zei ze?'

Ontmoedigend.

Toch wist ik een baantje te regelen bij een vertaalbureautje, als schutterig hulpje van een alleraardigste dame die van mij wat Engels hoopte te leren. Een paardenmiddel. Ze was vaak afwezig en liet me dan in mijn eentje op het kantoor en de telefoon passen. Van die telefoon droom ik nóg wel eens. Als hij rinkelde, nam ik met bevende handen op. 'Pronto?' schorde ik dan.

'Buongiornochiamodalladittaxperildottorparmigiani abbiamounpiccoloproblemaconlatraduzioneelafattura insommaciservequalchechiarimentopernonfiniremale potreipercortesiaparlareconlasignorascarabocchi?'

Het állerlaatste stukje tenminste verstaan hebbende, riep ik: 'La signora Scarabocchi non c'è! Later terugbellen! Ciao!' waarop ik de verbinding bruusk verbrak en het zweet van mijn voorhoofd wiste.

Nou ja, zodoende heb ik stukje bij beetje mijn stem teruggevonden. Maar de taalkundige flaters die ik in de loop der jaren heb geslagen, bezorgen me nog altijd maagpijn. Ik heb onbedoeld beledigd, gekwetst, en mensen doen vrezen dat ze toch niet helemaal sporen, die olandesi. Ik moet het de Italianen echter nageven: ze zijn in die dingen uiterst hoffelijk en vergevingsgezind.

De bejaarde buurvrouw glimlachte toegeeflijk toen ik aanbood een paar kutten voor haar te plukken - maar het heeft me toch heel wat nachtrust gekost.

Conosco i miei polli

Eind september werd mij onverhoeds een kip met zes pasgeboren kuikentjes in de schoot geworpen - nou ja, hier gedumpt door een kennis want zo leuk voor de kinderen. Dan kun je toch kwalijk blaffen: "Haal onmiddellijk dat gebroed van mijn erf, stronzo."


Omdat kuikentjes best breekbaar zijn en de kloek nogal fel bleek, heb ik me toch maar zélf over de beestjes ontfermd in plaats van ze aan de kinderen uit te leveren. En wat waren die donsjes schattig. Je zou er haast weer melk van krijgen.

Je begrijpt, ik was óm. En het werd me koud om het hart bij de gedachte aan katten, ratten, vossen, bunzings en ander rondsluipend gespuis met kuikens in zijn dieet. Nadat ik vlug een futiel maar goedbedoeld omheininkje rond hun woonkistje had aangelegd, hebben mijn landman en ik, in opperste harmonie, een deugdelijk kippenfort in elkaar getimmerd. 

Tijdens die zonnige herfstdagen van 2011 heb ik dagelijks  bij de vogelfamilie zitten mijmeren over de wonderen van de natuur, en hoe die zouden gaan leiden tot verse eitjes en malse haantjes aan het spit.


Met het oog daarop probeerde ik, als de beestjes me blij tegemoet renden tegen etenstijd, er vast achter te komen van welk geslacht de diverse kuikens waren en wie van de jongetjes het eerst in aanmerking zou komen (die met het lelijkste karakter, natuurlijk). Ik voelde me een echte boerin.


Op den duur werd duidelijk dat de kloek weliswaar een zeer toegewijde moeder was, maar ook een wilde, eigenwijze vliegkip die haar kinderen heel verkeerd opvoedde.
Naarmate de kuikens groter werden bleek dat a) ze het reguliere kippenvoer niet lekker vonden en meer van pasta en maden hielden, b) ze koppig in de bomen sliepen en niet op stok in het hok, en c) ze al op zeer jeugdige leeftijd gewoon over het gaas heenvlogen. 


Ik heb dat rennetje dus maar weer verwijderd en gezegd dat ze het zelf maar moesten weten. En dat wisten ze. Een aanval door een bloeddorstige Jack Russell hebben ze dan ook overleefd (met enige hulp van mij, gewapend met oprechte verontwaardiging en een bezem).



- enige avonturen later -


En in het donkerst van de winter, op 20 december, werden mijn offers beloond. Een staande ovulatie!

Ma come mai?

Aangedaan en aangemoedigd door de positieve reacties (bedankt allemaal!) durf ik nog wel een stukje te plaatsen. Een situatieschets.

De nacht is bezig te vallen over dit vlakke land, de kinderen slapen, de vaat is bijna opgeruimd, buiten het geruststellende geluid van man met kettingzaag die de verwarmingsketel nog even bijvult, en ik hóór mijn lezers denken: hoe komt ze daar nou zo terecht?

Eh, ja, nou. Ik was bezig aan een baan om de aarde toen ik plotseling een noodlanding moest maken  heb een wat ongelukkige weddenschap afgesloten leidde een vrij en ongebonden bohémien-yuppenbestaan en vond dat op de lange duur toch niet helemaal je dat, toen ik kennis kreeg aan een volbloedpovlakter die me na anderhalf jaar los-vaste toestanden nóg niet had geïrriteerd. Toen hij me verzocht de Alpen over te steken, dacht ik: "We zullen dat eens een tijdje vrijblijvend proberen."

Historische woorden.

Ik probeerde het een tijdje, en toen ging ik nog een poosje door met proberen, en samen waren we nog volop aan het proberen toen, zomaar ineens, een zwangerschapstest twee streepjes gaf.

- flashforward -

Tegenwoordig probeer ik die eerste verrassing de tafels van vermenigvuldiging te leren.