Gebak

dichterlijke dinsdag


Een kokende vrouw op de vlakte
had één onvergeeflijke zwakte:
het beslag voor een cake
waar zij steeds voor bezweek,
zodat ze er weinig van bakte.

Festa!

Hier is het seizoen aangebroken van uitbundig bloeien, weldadige zonneschijn, rijkelijk besprenkelde kasteel- en tuinfeesten, concerten bij maanlicht en gasten die weten in welke maanden het bij ons goed toeven is. Des avonds haal ik mijn - ietwat sleetse - femme fatale uit de kast en dans op wankele tafels, en de volgende dag verwerk ik de kater tijdens langdurige strijksessies, want mijn strijkhulp heb ik in verband met crisis moeten opzeggen.

Het is dus druk. Het is ook het seizoen van langdurige en overdadige lunches met ouders van álle klasgenootjes van de kinderen ter afsluiting van het schooljaar, en binnenkort is mijn oudste zoon alwéér jarig. Dat is nogal erg. Ik zal u uitleggen waarom.

Kinderpartijtjes staan hier nog in de kinderschoenen. Ze bestaan meestal uit een gehuurd, betegeld zaaltje met daarin een enorme tafel vol heerlijke hapjes die geen kind interesseren en de boodschap 'spelen jullie maar wat', terwijl de ouders, die allemaal méékomen en -blijven, veruit in de meerderheid zijn. Ik heb daar moeite mee. Zelf opgegroeid met van die leuke, goed georganiseerde oudhollandse kinderverjaardagen, ben ik al een paar jaar bezig met het plaatselijk bijbrengen van de juiste feestetikette. Ik boek slechts heel langzaam wat vooruitgang in mijn zendingswerk.

Het is ook lastig dat op zijn minst de hele klas, en bij voorkeur ook nog de parallelklas, uitgenodigd moet worden. Gelukkig komt dan hooguit een derde opdagen, maar het exacte aantal gastjes valt moeilijk te voorzien. En hoe uitdrukkelijk je ook op de uitnodiging vermeldt dat het feestje van vier tot zeven zal plaatsvinden, er zijn er altijd die om half zes nog eens komen aanzetten of om negen uur nóg niet zijn opgekrast. Het is dus nog niet zo makkelijk de vriendjes in een gestructureerd themafeest met ludieke activiteiten en een tijdige climax te persen. En wat doe ik intussen met al die ouders?

U begrijpt dat dit soort hoogtepunten mij aardig wat hoofdbrekens kosten. Ik zal er in de nabije toekomst nog wel eens over berichten. En nu ga ik maar weer wat strijken, want ik ben nog niet helemaal over de uitspattingen van het weekend heen.

Zonnet

Vandaag zijn de geluiden heel ver weg.
Verbazend licht is nu dit ijl bestaan.
Het geeft niet wat ik denk of wat ik zeg;
de geest is in het lichaam opgegaan.

Geloof maar alles wat je wilt geloven,
vandaag is elke godsdienst even goed.
Alle zegen komt nog steeds van boven -
ik proef de endorfine in mijn bloed.

Wat ter wereld valt er nog te willen?
Mijn leden voelen aangenaam als lood,
met ogen dicht is al het lichte rood.

(Een koele windvlaag doet me even rillen,
ik voel mijn huid een ogenblik verkillen
en twee seconden denk ik aan de dood.)




Uit de zeer oude doos: bouwjaar 1988. Ik wens u een zo zonnig mogelijk weekend.

Klein pitje

Die recente, geheel onverantwoorde, uitvlucht heeft de laatste restjes winter afdoende uit ons systeem gejaagd, dat moet gezegd worden. Maar onze toch al magere huishoudkas is tot op de bodem geleegd. Zelfs in de voordelige duitse supermarkt vertoon ik me alleen af en toe voor de speciale aanbiedingen en de koffie is deze week een tikje slapper.

In tijden van crisis en gebrek is het mooi om op het platteland te wonen. Met vooruitziende blik hebben we afgelopen winter een houtgestookte CV-ketel geïnstalleerd (hout hebben we genoeg, en gratis) en een gasfles voor de keuken, zodat we de mannen die het gas komen afsluiten gnuivend een kopje van die slappe koffie kunnen aanbieden.

Bovendien hebben de kippen in onze afwezigheid flink doorgelegd en de bejaarde buurvrouw weet nu al niet meer wat te beginnen met al die spinazie in haar moestuin. Ik wel. Kinderen, het is feest! Heden avondeten!


Frittata di spinaci

7 eieren (ze zijn nog lang niet op)
500 gram spinazie (van de bejaarde buurvrouw)
3 blaadjes basilicum (uit de tuin)
klontje boter (achterin de koelkast)
halve ui
handje geraspte parmezaan (van een ouwe korst)
beetje olie


Fruit de gesnipperde ui in de boter, voeg spinazie en basilicum toe en stoof zachtjes in eigen vocht tot dit goeddeels verdampt is. Kluts de eieren met de parmezaan en roer het spinaziemengsel erdoor (beetje zout en peper kan geen kwaad). Bak de omelet op een zacht vuurtje tot hij gaar is en serveer met een glaasje heerlijk kraanwater en oud brood, opgebakken met een drupje olie.

Binnenkort beginnen we lekker aan de brandnetels.

Da capo

Ja, nou, het valt niet mee.

Terugkeren bedoel ik, met een volslagen vacant hoofd en koffers vol vuile was, van een uitstap waarvan ik de afgelopen dagen al met een hortje en een stootje verslag heb gedaan.

Ik zal u er verder niet mee vervelen. Geluk is - laten we eerlijk wezen - slopend saai voor buitenstaanders. Het scheelt dat ik van nature zwartgallig genoeg ben om weldra weer in gezanik te kunnen vervallen.

Ik maak me bijvoorbeeld een beetje zorgen over de nabije toekomst van dit blog.
De lente is definitief doorgebroken hier, er zijn twee (uiteraard schattige) kuikentjes geboren, de rozen willen alweer gesnoeid en het gastenseizoen breekt aan, dus wanneer en waarover dient er geschreven? U moet maar een beetje geduld met me hebben. Of niet, natuurlijk, maar daar hebt u mij niet mee.

Hoe dan ook, het kan zijn dat ik de komende tijd noodgedwongen eens een dagje over moet slaan. Mocht u dat niet kunnen verdragen, dan staat de uitnodiging voor een eenvoudige, maar Italiaanse, dus tamelijk smakelijke, crisismaaltijd nog immer voor u open.

Stomme steen

dichterlijke dinsdag

Ik zat in een gemeenplaats
en sprak er met de maan.

Ik vroeg haar heel beleefd
of zij me uit kon leggen
dat over blauw en zout en wijn
zo weinig valt te zeggen
en waarom was mijn hoofd
de laatste tijd zo leeg?

Zij, rond, ging rustig door
met aan de hemel staan

en zweeg.

Niets