Getroffen

Als je met vakantie bent op een zonnige bestemming, is het wel de bedoeling dat het in eigen land intussen regent. Je voelt je toch een beetje bekocht als blijkt dat je voor het weer net zo goed thuis had kunnen blijven.

Wij waren afgelopen week op zo'n zonnige, serene vakantieplek, elders in Italië. Het was er mooi, vredig en heerlijk.
Maar we smaakten pas volledige bevrediging toen we vernamen dat de vlakte tijdens onze afwezigheid niet alleen was bezocht door onweer, regen en hagel, maar ook nog door een fikse tornado én een nieuwe aardbeving.

Je kunt het treffen.

Onverbonden

Net toen ik, na een korte pauze, weer eens iets leuks te melden wist, ging het licht uit.

Dat is te zeggen, het licht deed het nog wel maar onze telefoon- en internetverbinding gaf ineens geen teken van leven meer. Het was een zware slag. Na een ontkenningsfase van een paar uur brak dan ook algehele paniek uit. Hoe moest dat gaan?

Ik dacht me te redden met een smartphone, maar bleek thuis zo goed als geen mobiel bereik te hebben. (Het typt trouwens ook niet lekker op zo'n schermpje.) Pagina's bleven eeuwig laden en uiteindelijk bestond mijn enige lijntje met de wereld uit wordfeud, waarbij ik me in de raarste bochten moest wringen om zo'n woordje door de ether gedouwd te krijgen. Uren heb ik in regen en koude - ook hier duurde de winter ongewoon lang - rondjes gelopen over het erf op zoek naar dat éne verlossende streepje connectiviteit. Ik verloor dan ook voortdurend.

De dagen regen zich aaneen, de provider meldde desgevraagd dat eraan werd gewerkt, en gaandeweg vervielen we tot doffe berusting. Maar af en toe welde toch weer een homerische woede bij ons op en gingen we op hoge poten naar een plaats met mobiel bereik om de provider ter verantwoording te roepen, die ons dan voorhield dat het probleem lag bij de eigenaar van de lijnen, die ons op zijn beurt naar de provider terugverwees. De dagen werden weken. Ik kreeg visioenen van duiven en flessenpost. Ik moest steeds denken aan eenzame opsluiting en onbewoonde eilanden. Het ging helemaal niet goed met me.

Ruim een maand, dames en heren. Een máánd. Het is nog een beetje moeilijk te bevatten dat ik weer verbonden ben. Ik ben nog druk doende het stof van mijn pc te blazen en dit blog van spinrag te ontdoen. Maar ik ben er weer.

Nieuws

De verkiezingen hebben we ook weer gehad. Italië moet het nog even zonder regering doen, en vanaf morgen ook zonder paus. We zijn momenteel geheel stuurloos en de droom van elke anarchist.

Nu ben ik over het algemeen uit strategische overwegingen pessimist, waarbij ik dan stiekem hoop dat het nog wel mee zal vallen. Maar ik zal mijn lat nóg lager moeten leggen, want een beetje minder gelijk krijgen mag best. Aan de andere kant ben ik wat huiverig om verdere rampen te gaan verzinnen, want je wordt hier op den duur vanzelf enigszins bijgelovig.

Het goede nieuws is dat de kinderen weer naar school kunnen. Voor een kiesdistrict van zo'n vijfduizend stemgerechtigde zielen is namelijk gedurende twee volle dagen een volledig schoolgebouw nodig, en daarna duurt het nog eens een hele dag om het gebouw weer in onderwijsfähige staat te brengen. Waarom zou je dingen efficiënt in een gymzaal regelen als je de boel ook maximaal kunt compliceren?

Er is nog een nieuwtje.

Dit blog en ik hebben het vandaag een jaar met elkaar uitgehouden. Een jaar van medische toestanden, aardbevingen en bijkomende vervreemding, gasten en feest. Weer een jaar op de vlakte, met Italianen, bijbehorende taalkwesties en eigenaardige gebruiken. Een jaar van lekker eten, veel zorgen, van bureaucratische verwikkelingen en van mist.

En natuurlijk het jaar waarin de wereld en ik elkaar een stukje zijn genaderd.

Lezers, ik heb u lief.

Rij

Tussen kwart voor acht en half negen wordt het dorp een beetje metropool.

De schoolkinderen moeten om acht uur in het opgelapte leergebouw aan de hoofdstraat zijn, mensen moeten via deze verkeersader naar hun werk en intussen rijden de vrachtwagens van de meelfabriek ('molen' klinkt hier een beetje te rustiek) schuin tegenover de school af en aan. Er zijn opstoppingen, er wordt getoeterd en dubbelgeparkeerd, mensen rennen van hot naar her en het kan gebeuren dat je op de hoofdstraat zomaar in een echte file belandt.

Dat is vervelend, want ik heb haast vandaag.

We hebben namelijk een brief gekregen, van Silvio. Hij heeft het beste met ons voor en meldt dat we binnenkort de in 2012 met pijn afgedragen onroerendgoedbelasting (de beruchte IMU) kunnen terughalen bij het postkantoor.
Ik ga dus maar vast in de rij staan, zodat ik aan de beurt ben voor het geld op is. Leer mij de Italianen kennen.

Het kan dus zijn dat ik de komende weken even geen gelegenheid heb om nieuwe stukjes te schrijven. Of te douchen. En stemmen gaat dit weekend ook niet lukken. Maar dat zal Silvio wel begrijpen.

Tja

dichterlijke dinsdag


Ik wierp een zeer vergeefse steen
vanaf een hoge brug.
De rivier haastte zich heen,
steeds maar heen, o, heel hard heen
en keerde nooit eens terug.

Enfin.

De dingen gaan al snel te vlug.

Ik wil niet heen,
ik wil niet heen,
ik wil alleen
terug.

Herstel

Ik moet iets rechtzetten.

Ziet u, ik moest gisteren met twee stuks nageslacht naar zo'n gruwelijke kinderverjaardag.

In zo'n betegeld zaaltje met wat plastic stoelen langs de wanden en verder niets, waar de meute kinderen dus alleen maar wat heen en weer kon rennen, wat al vrij snel ontaardde in massale duw- en trekpartijen (van de kinderen onderling, de volwassenen deden ándere dingen) zodat ik uiteindelijk twee lichtgewonden uit de stapel kon trekken en een legitieme reden had om eens op huis aan te gaan. Uit pure wanhoop heb ik daar vijf spritz soldaat gemaakt - dat was er dan weer wel.

En zó kwam het dat ik nogal balorig thuiskwam en in mijn stukje van gisteren lichtelijk overdreven heb.

Dat u dus niet denkt dat ik hier met regelmaat drugs slijt of euthanasie pleeg op onschuldige bejaarden. En een tekst in het Oejgoers heb ik nog nimmer onder ogen gehad.

Reputatie

Geen moment rust hier op de vlakte.

Dat komt ook een beetje doordat het intussen tot de meeste mensen is doorgedrongen dat ik Nederlandse ben. Niet Zweeds, niet Duits, niet Engels, nee: Nederlands. Waar deugen die Nederlanders ook weer voor?

Regelmatig worden mij documenten ter vertaling voorgelegd, uit het Duits, Engels, Fins, Hindi, Gaelic of Oejgoers. Ach, ik ben de beroerdste niet. En ik kan moeilijk opbiechten dat onze befaamde talenkennis zich meestal beperkt tot wat twijfelachtige amerikaanserige kreten van de televisie.

Ook wordt mij vaak gevraagd naar kasplanten en snijbloemen en hoe ik ze kweek. Ik moet dan schoorvoetend toegeven dat ik geen broeikas bezit, maar red mijn nationale trots door eraan toe te voegen dat ik best leuk kan bloemschikken. Meestal krijg ik dan een lijstje met onbegrijpelijke zaden en bollen om de volgende keer even mee retour te nemen.

Des avonds tref ik soms groepjes jongeren op het erf die bedremmeld vragen of ik ze niet wat geestverruimende middelen kan verkopen en zo nee, of ik ze dan in elk geval de fijne kneepjes van het jointbouwen kan bijbrengen? Ik draai er mijn hand niet voor om.

Ik blijk dus best mijn nut te hebben, zo.

Maar ik vind het toch een beetje vervelend dat, als ik ergens op visite ga waar een hoogbejaarde al jaren in een zijkamertje bedlegerig is, mij meteen na de koffie een kussen wordt aangereikt met de vraag of ik misschien even..?

En mijn rode lampjes heb ik maar opgeborgen.